Montaż słowno-muzyczny z okazji 68 rocznicy zbrodni katyńskiej

Dekoracja: godło, flaga biało-czerwona, bukiet kwiatów biało - czerwonych, symboliczna mogiła z krzyżem, zapalony znicz.

Narrator: Dramat rozpocząłsię 23sierpnia 1939r. podpisaniem przez Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich i III Rzeszę Niemiecką traktatu o nieagresji wraz z tajnym protokołem, który przeszedł do historii pod nazwą „Pakt Ribbentrop – Mołotow”. Dokument ten  przewidywał udział tych państw w agresji na Polskę.

1 września1939 r. od zachodu na Polskę uderzyli Niemcy faszystowskie, a 17 września1939r. od wschodu  Związek Radziecki.

28 września1939 r. najeźdźcy podpisali w Moskwie „ Układ o przyjaźni i granicach” na mocy którego dokonano IV rozbioru Polski wzdłuż rzek: Pisa, Narew, Bug, San.

Nasza OJCZYZNA znalazła się pod okupacją niemiecką i radziecką.

            Za Tych, którzy zginęli

            W obronie naszej Ojczyzny,

            Za tych, którzy strasznie cierpieli

            Przez rany swoje i blizny.

            Gdy wrzesień zstąpił na ziemię

            I wrzosy na łące zakwitły,

            To zamiast cieszyć się życiem

            Żołnierze poszli do bitwy.

            Ruszyli hardo do walki

            I zostawili swe włości,

            Ze świadomością walczyli

            Nie bojąc się przyszłości.

Narrator: Nastał czas aresztowań, przesłuchań i masowych mordów. Do niewoli sowieckiej dostało się około 230 tys. żołnierzy polskich. Pod pojęciem „zbrodnia katyńska” określa się zamordowanie polskich jeńców wojennych  więzionych w Kozielsku, Starobielsku

i Ostaszkowie. Badania przeprowadzone przez międzynarodową komisję wykazały, że zostali oni zamordowani strzałem w tył głowy przez NKWD wiosną 1940 roku. Sprawa zamordowania kilkunastu tysięcy polskich oficerów jest dla Polaków jednym z najbardziej bolesnych wydarzeń II wojny światowej.

            O Boże…!

            Najpierw jechali długo,

            Więziono ich wiosenną szarugą

            …Ilu ich był? Dwa? Pięć? Osiem? Dwanaście tysięcy?

            Pamiętamy ich zbrojnych i hojnych,

            Pamiętamy młodziutkich przed wojną…

            O Boże … Nie myśleć więcej.

            O czym myślał,

            Zanim umierał

            Za szeregiem walący się szereg?       

            Będziemy kiedyś wiedzieli

            skoro już wyszli spod ziemi.

            Ktoś ocalony cudem

            Ktoś schowany przypadkiem w rowie

            Straszliwą opowieść opowie.

Narrator: O ostatnich minutach życia skazańców zaświadcza pamiętnik odnaleziony przy zwłokach majora Adama Solskiego. Ostatni zapis tego wstrząsającego dokumentu zza grobu pochodzi z 9 kwietnia1940 roku.

Piąta rano. Od świtu dzień rozpoczął się szczególnie. Wyjazd karetką więzienną w celkach (straszne). Przywieziono gdzieś do lasu, coś w rodzaju letniska. Tu szczegółowa rewizja. Zabrano zegarek, na którym była godzina 6.30. Pytano mnie o obrączkę, którą zabrano. Zabrano zegarek, obrączkę, pas główny.

Narrator: Więźniom krępowano ręce. Przerażenie zmieniało się w rozpacz. Gdy jeniec stawiał opór oprawcy zarzucali mu na głowę płaszcz, wiążąc go około szyi i prowadzili na skraj dołu. Dla idących na śmierć bez protestu widok ten musiał być makabryczny. Gdy wszystko się skończyło, gdy wystrzelono ostatni nabój, oprawcy zajęli się bardzo niewinną czynnością – wyrównywali teren i na nim sadzili młode drzewka iglaste.

Recytator: Wiersz  pt. „Grają karabiny”

            Płonie niebo nad Katyniem

            W ludzkim oku skrzy się łza

            Bo zgładzonym świat jest winien

            Całą prawdę, którą zna

            Na obczyźnie wśród przemocy

            I rozpaczy, gniewu zła

            Pod osłoną czarnej nocy

            Słychać, jak karabin gra

            Do rytmu mu wtórują drzewa

            Wiatr rozszalały do tańca wieje

            Ale już żołnierz polki nie śpiewa

            I tylko słychać, jak śmierć się śmieje.

Narrator: 13 kwietnia 1943 r. Niemcy podali całemu światu wstrząsającą wiadomość
o odnalezieniu masowych grobów w lesie katyńskim. Rząd polski zwrócił się do Stalina
o wyjaśnienie tej sprawy jednak przywódca Związku Radzieckiego nie udzielił odpowiedzi,
a Polaków oskarżył o współpracę z Niemcami. Następnie Stalin zerwał stosunki dyplomatyczne z rządem polskim w Londynie 25 kwietnia 1943r. Do Katynia przybyli przedstawiciele Międzynarodowego Czerwonego Krzyża, aby dokonać ekshumacji zwłok. Badania wykazały, że zbrodnię popełniono na wiosnę 1940 roku, co oznaczało, że zbrodniarzami byli Rosjanie.

            Tej nocy zgładzono wolność

            W katyńskim lesie …

            Zdradzieckim strzałem w czaszkę

            Pokwitowano Wrzesień …

            Związano do tyłu ręce,

            By w obecności kata

            Nie mogły się wznieść błagalnie

            Do Boga i do świata.

            Zakneblowano usta!

            By w tej katyńskiej nocy

            Nie mogły wołać o litość

            Ni wezwać znikąd pomocy.

            W podartym jenieckim płaszczu

            Martwą do rowu zepchnięto

I zasypano ziemią

Krwią na wskroś przesiąkniętą.

By zmartwychwstać nie mogła,

Ni znaku dać o sobie

I na zawsze została

W leśnym katyńskim grobie.

Pod śmiertelnym całunem

Zwiędłych katyńskich liści,

By nikt się nie doszukał,

By nikt się nie domyślił.

Tej samotnej mogiły

Tych prochów i tych kości,

Świadectwa największej hańby

I największej podłości.

Tej nocy zgładzono prawdę

W katyńskim lesie

Bo nawet wiatr, choć był świadkiem

Po świecie jej nie rozniesie…

Zgładzono sprawiedliwość,

Prawdę i wolność zgładzono

Zdradziecko w smoleńskim lesie

Pod obcej nocy osłoną…

Dziś jeno ptaki smutku

W lesie zawodzą żałośnie,

O tej katyńskiej wiośnie.

Jak gdyby wypatrywały

Wśród leśnego poszycia

Śladów jenieckiej śmierci,

Oznak byłego życia.

Czy spod dębowych liści

Albo sosnowych igiełek

Nie błyśnie szlif oficerski

Lub zardzewiały orzełek.

Kartka z notesu wydarta

Albo baretka spłowiała,

Pleśnią katyńską przeżarta.

I tylko pamięć została

Po tej katyńskiej nocy…

Pamięć nie dała się zgładzić,

Nie chciała ulec przemocy.

I woła o sprawiedliwość,

I prawdę po świecie niesie…

Prawdę o jeńców tysiącach

Zgładzonych w katyńskim lesie.

            Próżno szukają świadków

            historycy, rodziny,

            Próżno głowią się ludzie

            nad sprawcami tej winy.

            Od tej nocy, kiedy polskie dzieci

            szły ostatnią swą drogą,

            próżno odpowiedzi szukają

            do dzisiaj jej znaleźć nie mogą.

            A las katyński szumi

            i nad tym się głowi

            dlaczego w oczy nie śmie spojrzeć

            człowiek człowiekowi.

Narrator: Państwo radzieckie długo ukrywało prawdę o zbrodni katyńskiej. Dopiero
13 kwietnia 1990 roku. rząd rosyjski przyznał, że zbrodni dokonały odziały NKWD.

Czytamy: Strona rosyjska, wyrażając głębokie ubolewanie w związku z tragedią katyńską oświadcza, iż jest to jedna z najcięższych zbrodni stalinizmu.

Narrator: Katyń – to miejsce i nazwa, które pozostanie na zawsze w pamięci każdego Polaka.

Narrator: Katyń – to słowo kojarzące się z okrucieństwem, bestialstwem i podstępem. Okrucieństwem wobec jeńców wojennych, bestialstwem wobec ofiar, nienawiścią do ludzi mówiących polskim językiem i wyznających odmienny światopogląd.

Narrator: Katyń – to  także oszustwo popełnione wobec ludzi, którym wpierw kazano wierzyć, że mają być uwolnieni i powrócą do swoich rodzin, aby później wymordować ich jednego po drugim bez żadnego ostrzenia, bez możliwości napisania ostatniego listu, nawet odmówienia ostatniej modlitwy.